Love for Riding: <b>Een Motoravontuur door Kirgizië en Tadzjikistan</b>

Love for Riding: Een Motoravontuur door Kirgizië en Tadzjikistan

Ik ben een motorrijder. Een betere omschrijving van mezelf kan ik volgens mij niet bedenken. Rijden is mijn grote liefde. Zit in m’n bloed. Mijn vader, opa, overgrootvader, zelfs mijn overgrootmoeder, hebben allemaal op een goed moment motor gereden.
02-19-2019
Adventure

Article

Adam Dąbkowski
#REVITRIDER

Adam is geboren en getogen in Warschau, Polen. Deze Commercial & Video Content Producer groeide op in een automotive omgeving met een gedeelde passie voor motoren. Adam slingerde op tienjarige leeftijd voor het eerst zijn been over een motor; een Honda MTX80. Inmiddels is hij – letterlijk – opgeklommen naar een serieuze toermotor en zie je hem overal ter wereld rondreizen met vrouwlief achterop. De afgelopen vijf jaar vierde hij iedere vakantie op twee wielen en een kleine twee jaar geleden startte hij zijn eigen website, ‘Love For Ride’, die toegespitst is op motorroutes, videos en verslagen over motoren. Benieuwd? Lees zeker verder…

WEBSITE | INSTAGRAM | FACEBOOK | YOUTUBE

Wayne Mitchell

Intro text

DE WERELD OVEROP TWEE WIELEN

Ik heb altijd al de droom gehad om de wereld op een motor te bereizen. Vijf jaar geleden begon die droom werkelijkheid te worden. Samen met mijn vrouw Izabela veroverden we een groot deel van Europa. En twee jaar geleden gaven we de aanzet tot het project ‘Love For Ride’, een online portal, inclusief social media, dat de focus legt op de beste routes en wegen in Europa. Onze insteek was en is deze routes aan ons publiek te presenteren aan de hand van knappe video’s.

Product images

Love for Ride 1
Love for Ride 2
Love for Ride 3
Love for Ride 4

About this page

AVONTUUR OP FILM

Al negen jaar werk ik in de filmindustrie als Production Manager/Video Producer dus het vak van filmmaker had voor mij geen geheimen meer. De creatieve kant ervan was echter een ander verhaal. Nu wilde ik altijd al een ‘echt’ motorprogramma filmen, maar het viel niet mee om de munten bij elkaar te krijgen. Waarop ik dacht: ‘Dan doe ik het toch gewoon zelf?’. Waarvan akte.

Het doorkruisen van Centraal-Azië en Zuid-Amerika had altijd al een vaste, prominente plek op mijn bucket list. Deze regio’s zijn namelijk een regelrecht mekka voor avontuurlijke rijders. Vandaar dat we vorig jaar besloten om een reis door Kirgizië (officieel de Kirgizische Republiek) en Tadzjikistan te maken, samen op een motor.

Highlights

About this page

AVONTUUR OP ZICH: HET ONVERHARDE

We hadden nogal wat eerdere ervaringen opgedaan tijdens onze motorreizen op verharde wegen. Zoals ik al aangaf, hadden we gereisd door een aanzienlijk deel van Europa, maar ervaring in off-road rijden had ik nagenoeg niet, laat staan met passagier en bagage. De grootste uitdaging bestond dus uit het ervaren van het beeldschone, ongerepte terrein op een dikke adventure machine die bol stond van de bagage.

Behalve de gebruikelijke spullen, moesten we ook al ons campingmateriaal (voor twee personen) zien mee te slepen, plus mijn filmuitrusting en drone. Ter voorbereiding volgde ik een cursus off-road rijden op een zware adventure motor, wat een zeer wijs besluit bleek te zijn.

Product images

Riding with a Passenger

About this page

DE WEG KWIJT

Uiteindelijk zouden we 5.000 kilometer afleggen over de wegen van Kirgizië en Tadzjikistan; in het eerste land zaten we 25 van de 28 dagen in het zadel. Zou ik vooraf hebben geweten over wat voor wegen en paden we zouden moeten rijden, had ik waarschijnlijk mijn passagier thuisgelaten!

Nagenoeg iedere weg – behalve de hoofdader M41 – kende geen verharding. Sommige waren de benaming ‘weg’ niet eens waardig. De secties met losse ondergrond (grind, zand) waren het lastigst, samen met de modderige bergpassen wanneer er regen was gevallen. De zwaarste dag was het traject van Kazarman naar Osh.

Product images

Roads

Intro text

De gitzwarte gravel road had iets weg van een kabbelende rivier, waar losse keien, zand en modder de dienst uitmaakten. Op sommige momenten werd het gevaar zo dreigend dat ik Iza moest vragen af te stappen om het onheil te overwinnen zonder haar mogelijk te verwonden.

Highlights

About this page

VAN KAZARMAN NAAR OSH

Wat eigenlijk een doodgewone dag rijden had moeten zijn, ontaardde in iets buitengewoons en niet in de positieve zin van het woord. Over driehonderd kilometer afstand deden we een kleine twaalf uur en hoewel dat nog betrekkelijk snel mag lijken op een wegdek waar in iedere bocht weer een risico zich schuil hield, waren we de uitputting en – soms – de wanhoop nabij.

De gitzwarte gravel road had iets weg van een kabbelende rivier, waar losse keien, zand en modder de dienst uitmaakten. Op sommige momenten werd het gevaar zo dreigend dat ik Iza moest vragen af te stappen om het onheil te overwinnen zonder haar mogelijk te verwonden.

Op modderige, natte delen gleed de motor alle kanten op, soms nauwelijks controleerbaar, waardoor het een lichamelijk uitputtende operatie bleek te zijn. Bovendien voelde ik constant flink wat stress; niet alleen was ik namelijk verantwoordelijk voor mezelf, maar ook voor mijn vrouw, waardoor we tijdens de beklimming van een bergpas zo’n typische vreemde mix van angst en opwinding voelden.

Ondanks al mijn inspanningen om de hele handel onder controle te houden, ging het op een goed moment mis op een stuk met diepe modder. Ik had niet gerekend op een verborgen rots onder de blubber, dus raakte ik de voorkant kwijt en daar lagen we. Nu ben ik wel ervaringsdeskundige in valpartijen, maar voor Iza was het de eerste keer. Hoewel we gelukkig niet hard reden, viel zij hard op haar zij, vloog ze uit het zadel en raakte haar hoofd de grond, die gelukkig bestond uit modder. We kwamen met de schrik vrij, maar dezelfde schrik leidde wel tot tranen. Dus ik haar vragen hoe ze ervoor stond, waarna ze uiteindelijk opbiechtte: ‘Wel goed, maar toch ook wat bang’.

Even later zei ze: ‘Ach, zo erg was het ook weer niet…’ en verscheen de eerste glimlach alweer op haar gezicht.

Ik raapte de GS op waarna we besloten dat ik dit gedeelte in mijn eentje op de motor zou afleggen. Maar het spookte wel door mijn hoofd: ‘Ik hoop maar dat dit snel eindigt en er vlot een betere weg verschijnt. Maar nu is het even niet anders…’.

Vele uren later kwam een einde aan deze nachtmerrie en belandden we eindelijk in Osh.

Product images

Kyrgyzstan 1

Product images

Kyrgyzstan 2

About this page

THE SHOW MUST GO ON

Deze ervaring staat nog vers in ons geheugen gegrift alsof het gisteren gebeurde; de moeilijkste momenten blijven je het langste bij, zeggen ze toch? Maar ho: we kenden ook prachtige ogenblikken. De verbazingwekkende landschappen van Kirgizië en Tadzjikistan zullen ons altijd bijblijven. Zo ruig en ongerept, zo fraai… Kirgizië bestaat uit ogenschijnlijk oneindige groene heuvels, uitsluitend bedekt met gras, zonder enige boom.

Kirgizië kent ook prachtige bergmeren zoals de Song-Kul. Dit meer beslaat 270 km2 en bevindt zich op de grootst denkbare bergweide ter grootte van een flinke Europese stad. Op deze weidegrond vind je geen bomen of gebouwen, terwijl het geheel aan iedere zijde omgeven wordt door gebergte. Locals trekken hier in de zomermaanden naar toe, waar ze net als hun voorouders verblijven in yurts. Sommige van deze yurts worden ingericht voor gasten en aangekleed zoals honderd jaar geleden gebruikelijk was. Elektriciteit en stromend water hebben ze niet. Ook troffen we kuddes wilde paarden die vaak de benen namen wanneer we ze passeerden. Geweldig schouwspel.

Product images

Tajikistan 1

About this page

ZO HOOG

Tadzjikistan is anders, vooral door het gebrek aan vegetatie. Je bereikt hoogtes tot voorbij de 4.500 meter; de hoogste pas, de Ak-Bakal, meet 4.655 meter. Soms hadden we het gevoel de hemel te kunnen aanraken. De bewolking hing er laag en de temperatuur stond op een laag pitje. Eindeloze rechte wegen strekten zich voor ons uit, soms geasfalteerd, soms bestaand uit louter grind.

Het kleurenpallet onderweg is ronduit steriel, uiteenlopend van wit (van sneeuw en zout), tot lichtgeel en bijna oranje. Van enig leven is in de woestijn nauwelijks sprake. Het Karakul-meer, het grootste en fraaiste van de regio, ontstond door een meteorietinslag zo’n miljoen jaar geleden. Het water heeft een fraai blauwe tint, maar vis of ander leven zul je in het meer niet aantreffen.

Product images

Tajikistan 3
Tajikistan 4
Tajikistan 5
Tajikistan 6

Featured

DE MENSEN ONDERWEG

De lokale bevolking die we onderweg aantroffen leeft een eenvoudig, sober, arm leven. Tegelijkertijd zijn de mensen altijd aangenaam verrast als je aankomt en vriendelijk; niet eenmaal zijn we in een onaangename of gevaarlijke situatie verzeild geraakt. Ook ontmoetten we talloze reizigers vanuit alle uithoeken van de wereld, vaak onderweg in een reis rond de aarde. De meesten gebruiken daar fietsen voor, sommigen motoren of off-road vierwielers.

GEEN SPIJT

Terugblikkend kunnen we stellen dat we – volgens ons - op de fraaiste off-road wegen ter wereld hebben gereden. Natuurlijk kregen we te maken met de nodige uitdagingen – slecht weer, beroerde staat van het wegdek, enzovoort. Maar ik zou geen seconde twijfelen om er nog eens terug te keren. Wil je onze ervaringen beter uitgelicht zien, kijk dan naar ‘Love For Ride’. Misschien dat het ook jou inspiratie biedt.

Product images

1920x905 . 1680x792 . 1280x603 . 560x656 . 1680x792

Intro text

NOG MEER WETEN?

Download Adams favoriete routes uit deze trip op Motorcycle Diaries

Highlights