<b>Kruip in de huid van</b> onze MotoGP-rijders

Kruip in de huid van onze MotoGP-rijders

Kruip in de huid van onze MotoGP-rijders. Luister naar hun verhalen, ontdek hun ambities en lees wat hen zelfvertrouwen geeft op het circuit.
04-24-2019
Sport

About this page


Vijf rijders met hetzelfde motorkledingmerk, maar zeer uiteenlopende achtergronden belanden tezamen in dezelfde paddock.Kun je kort uitleggen hoe jouw reis richting de MotoGP-paddock is verlopen?

– Lorenzo Dalla Porta [LDP]: Ik begon te racen in het Italiaanse kampioenschap, maar het niveau daar was heel anders dan in het Spaanse kampioenschap. Wij kregen minder gelegenheid om te rijden op minder circuits, dus na het winnen van het Italiaanse 125 cc kampioenschap wilde ik overstappen naar het Junior WK dat vooral in Spanje werd verreden.

Dat kampioenschap won ik in 2016 en toen al reed ik enkele races voor het WK als invaller. Vanaf seizoen 2017 ben ik fulltime rijder in het wereldkampioenschap.

– Augusto Fernandez [AF]: Bij mij verliep het anders, maar toch ook wel een beetje hetzelfde. Ik won de European Junior Cup op een soort van productiemachine. Daarna ben ik overgestapt naar het Europese STK600 kampioenschap en werd ik Rookie of the Year voordat de klasse werd opgedoekt. Daarom stapte ik over naar dezelfde klasse in het CEV waar ik kampioen werd.

Terwijl ik me focuste op de CEV Moto2 voor 2017 kreeg ik de gelegenheid om een andere rijder in het WK te vervangen. Dat ging wel goed, maar ik kreeg er geen permanent zitje mee voor 2018. Dus keerde ik terug naar het CEV voordat ik een telefoontje kreeg van het Pons-team of ik opnieuw wilde invallen. Dankzij goede resultaten lukte het me om fulltime bij het team te blijven voor seizoen 2019.

– Danilo Petrucci [DP]: De meeste Italiaanse rijders staan erom bekend van de minibikes op te klimmen naar de lichtere klassen, maar ik nam een andere route. Ooit reed ik een keer op een minibike, maar mijn vader, die een hoop ervaring heeft met GP-motoren, zag daar best tegenop. Niet dat hij bang was voor racen, maar voor de kosten! Wij komen namelijk uit een deel van Italië dat hoofdzakelijk bestaat uit platteland en heuvels, waar dus weinig geld te verdelen valt.

Dus begon ik met trialmotoren om daarna over te stappen op motocross. Ik begon pas op 15-jarige leeftijd met wegrace en vanwege de kosten begon ik met 600 cc viertakten. Ik deed het EK STK600 en klom vervolgens op naar de STK1000. Daarin werd ik Italiaans kampioen en runner-up in het EK voordat ik direct doorstootte naar de MotoGP… op de langzaamste MotoGP-machine ooit! Qua topsnelheid was ‘ie zelfs trager dan de Moto2-machines uit die tijd, maar in wisselende weersomstandigheden kon ik mijn kwaliteiten tonen. Zo reed ik mezelf naar het Pramac Team voor een echte MotoGP-motor. De rest is geschiedenis…

Product images

Danilo Petrucci

‘Ik heb nog nooit een seizoen meegemaakt waarin ik een beetje kon relaxen. En dit jaar, met Ducati, willen we het wereldkampioenschap pakken’~ Petrucci

About this page

Je hebt niet alleen een hoop geschiedenis, maar ook de toekomst, Danilo. Hoe zie jij die toekomst nu je een plaats hebt in het Ducati fabrieksteam?

– DP: Het is altijd een uitdaging en voor veel mensen is dit een heel belangrijk jaar. Maar voor mij persoonlijk is ieder jaar belangrijk. Ik heb nog nooit een seizoen meegemaakt waarin ik een beetje kon relaxen. En dit jaar, met Ducati, willen we het wereldkampioenschap pakken. En als ik niet degene ben die de titel binnensleept, dan zal ik in ieder geval ervoor vechten om mijn eerste race te winnen.

Het verschil tussen de motoren is maar gering. Een veel groter verschil maken de mensen die aan de motor werken. Dat was me al opgevallen tijdens de testfase, vooral wat betreft de keuze in de setup. Al vaker heb ik dicht tegen een overwinning aan gezeten, maar alle keren ontbrak het aan iets. Nu ik in het fabrieksteam zit, krijg ik veel meer steun en dat laatste zetje.’

About this page

Jullie leven allemaal voor dezelfde passie, het racen met motoren. Hebben jullie een idool in het bijzonder of iemand die jullie als voorbeeld beschouwen?

– Bo Bendsneyder [BB]: Valentino Rossi, zonder twijfel. Toen ik pocketbikes begon te rijden, had ik al het nummer 46 erop staan. Toen ik echt aan het racen ging, wilde ik mijn eigen nummer hebben en draaide Rossi’s nummer om naar 64.

– DP: Voor mij was dat Loris Capirossi, waarschijnlijk ook omdat ik een stuk ouder ben dan deze gasten, hahaha (wijst naar de andere rijders). Maar vooral omdat mijn vader met hem werkte in 1990 in de 125 cc, het jaar waarin hij zijn wereldkampioenschap behaalde en ik geboren werd. Mijn vader werkte voor Capirossi tot 1996, dus tot mijn zesde jaar. Ik hing altijd bij hem in de buurt en wilde uiteindelijk zelf Capirossi worden.

– Jaume Masià [JM]: Mijn idool was, en is nog altijd, Dani Pedrosa. Ik vind hem nog altijd een van de meest getalenteerde rijders door zijn manier van rijden. Ik denk dat als hij een klein stukje langer was geweest, hij nog sneller had kunnen zijn.

Denk je dat jouw eigen lengte ook een handicap kan zijn op circuit, vergeleken bij Dani Pedrosa?

– JM: Ik ben langer dan Dani hè, hahaha. Ik denk dat ik de perfecte afmetingen heb voor een Moto3-machine. Nog heb ik altijd wat extra gewicht aan mijn motor hangen, maar da’s geen probleem voor mij.

Ik ben eigenlijk nog benieuwder naar een Moto2-racer omdat die zelfs groter is dan bijvoorbeeld de MotoGP Honda. Maar ik geloof niet dat mijn lengte een probleem zal zijn.

Highlights

REV'IT! Riders Interview 1

Intro text

Intro text

Dat mijn familie altijd in mij blijft geloven in mijn strijd naar de top, betekent heel veel voor me. Zonder dat kan ik me niet voorstellen dat iemand de absolute top bereikt.

Intro text

~ Bo Bendsneyder

About this page

Jullie racen allemaal in dezelfde paddock, voornamelijk op verschillende merken, maar jullie zijn ieder als een familie met elkaar verbonden door jullie relatie met REV’IT!. Hoe belangrijk was de familie om het punt te bereiken waar jullie nu staan?

– DP: Zonder mijn familie was ik nooit zover gekomen, zeker niet zonder mijn vader. Hem ben ik het meeste dankbaar omdat motorracen helaas geen makkelijke sport is in Italië, zeker niet in de regio waar ik vandaan kom. In Italië spelen de meeste kinderen voetbal; om te kunnen voetballen hoef je alleen maar een paar schoenen te hebben.

In het begin van mijn carrière heeft mijn vader zoveel voor me gedaan. Hij ging op zoek naar sponsors, had een bestelbus om met mij naar trainingen te kunnen, hij was mijn monteur; hij was gewoon alles! Hij was er zo gepassioneerd mee bezig en gaf die passie aan mij door, ook al had hij zelf nooit geracet.

Als ik nu terugkijk, hebben we heel, heel veel problemen gehad en gevechten geleverd, maar we zijn er wel gekomen. Nog nooit heb ik mijn vader een nieuwe auto zien kopen, of een nieuw paar schoenen. Mijn familie offerde zich helemaal voor mij op en dankzij hun race ik nu mee in MotoGP

– BB: Voor mij geldt min of meer hetzelfde. Ik kom niet uit een gezin met een hoop geld. Toen ik klein was, speelde ik voetbal, had ik zwemles en reed ik daarnaast met pocketbikes. Mijn vader zei me toen op een goed moment: ‘Je zult moeten kiezen, want we kunnen niet alles voor je doen.’ Natuurlijk koos ik voor de pocketbike en heeft onze familie me altijd gesteund.

Het is logisch dat je het WK bereikt met ondersteuning van je familie, maar de weg ernaartoe vraagt de meeste steun doordat het zoveel geld kost. En behalve het behalen van goede resultaten krijg je er niets voor terug in de zin van status of zelfs financiële compensatie. Dat mijn familie altijd in mij blijft geloven in mijn strijd naar de top, betekent heel veel voor me. Zonder dat kan ik me niet voorstellen dat iemand de absolute top bereikt.

Product images

Dalla Porta - Masiá

Lorenzo Dalla Porta & Jaume Masià

About this page

Zoals we al aangaven is jullie racepak datgene wat ons hier allen hier bij elkaar brengt. Vertel eens over jullie persoonlijke voorkeuren wat betreft het racepak?

– DP: Valt niet mee om dat zo even uit te leggen. Zoals iedereen wel weet is een racepak nou niet het ideale kledingstuk om als normale kleding te dragen! Maar op de motor heb je het nodig voor je bescherming en wil je het tegelijkertijd zo comfortabel mogelijk om je lijf hebben zitten. Je moet zonder enige beperking vrijelijk kunnen bewegen. Door zijn constructie blijft het ook in een bepaalde positie staan, wat goed is op het rechte eind, maar minder in de bochten.

Het lijkt makkelijk om een pak te ontwikkelen, maar het tegendeel is waar. Als het niet 100% is, heb je teveel energie nodig om het in de richting te krijgen die je wilt. Gelukkig werk ik met de juiste mensen, dus da’s weer een probleem minder, haha!

Maar even zonder dollen, ik was helemaal blij toen ik in 2015 met REV’IT! begon samen te werken. Want ook al werd ik toen nog niet beschouwd als een topcoureur, namen ze al mijn kritieken serieus en deden ze er alles aan om me het pak te geven dat ik nodig had om te presteren en het niveau te bereiken waar ik nu sta. Dat betekent dat we samen geschiedenis geschreven hebben.

– LDP: Persoonlijk mag een pak me nogal strak zitten waardoor het nauw aansluit. Als ik een nieuw pak krijg, probeer ik het in te lopen door het direct aan te trekken, zelfs als ik niet op de motor hoef te stappen. Niet dat het echt nodig is, maar volgens mij is het ook iets van bijgeloof, een soort ritueel.

Hebben jullie qua kleding nog andere vormen van bijgeloof? 

– AF: Jazeker, ik begin altijd eerst mijn rechterlaars en -handschoen aan te trekken, dus eerst mijn rechterlaars, dan mijn rechterhandschoen. En wanneer ik op de motor stap doe ik dat altijd links van de motor met mijn rechterbeen. Geen idee hoe ik daarbij kom, hahaha!

– JM: Als ik op een bepaald circuit snelle tijden rijd, probeer ik altijd juist dat pak zo lang mogelijk te dragen.

Highlights

REV'IT! Riders Interview 2

About this page

De meesten van jullie rijden pas kort op WK-niveau, maar racepakken dragen jullie al lange tijd. Wat zijn de belangrijkste aspecten in een pak die jullie hebben zien veranderen in jullie carrière?

– BB: De elbow slider! Toen Marc Márquez met zijn ellenbogen over de grond ging, moest iedereen dat ineens ook kunnen, zelfs als het niet nodig was.

– DP: Ikzelf, en ik ben een stuk ouder dan deze gasten hahaha, zag flinke verschillen door gebruik van stretch delen in een pak. Zowel de lederen als de Kevlar delen zijn flexibeler geworden.

Hoe ziet volgens jullie het leren racepak van de toekomst eruit?

– AF: (glimlachend) Misschien sliders op de schouders?

– DP: Ik denk dat we in de toekomst geen leder meer gebruiken.


Meen je dat nou? Wat voor materialen verwacht je dan?

– DP: Geen idee, moet je REV’IT! vragen, haha. Eerlijk gezegd heb ik geen idee, maar ik hoop dat we meer technische materialen kunnen gebruiken dan het leer van nu. We doen er samen altijd alles aan om materialen beter en beter te maken en ik denk dat het betekent dat we op een bepaald punt geen leder meer hoeven gebruiken.

Intro text

Ik was helemaal blij toen ik in 2015 met REV’IT! begon samen te werken. Want ook al werd ik toen nog niet beschouwd als een topcoureur, namen ze al mijn kritieken serieus en deden ze er alles aan om me het pak te geven dat ik nodig had om te presteren en het niveau te bereiken waar ik nu sta. Dat betekent dat we samen geschiedenis geschreven hebben.

Intro text

~ Danilo Petrucci

About this page

Terug naar het racen: de afgelopen seizoenen waren er een hoop races met close racing waar een crash zomaar kan gebeuren, zoals in de Moto3-race in Australië vorig jaar. Wat voor strategie heb je als je in gevecht bent in zo’n grote groep? 

– LDP: Goeie vraag, want vorig jaar kwam ik in Australië niet aan de finish door een valpartij. Voor mij is het belangrijk om altijd te proberen om hoe dan ook voor in de groep te blijven zitten. Sommige rijders blijven liever achterin zitten om met slipstreamen naar voren te komen, maar ik blijf juist liever constant in de voorhoede vanwege de kleinere kans op een crash. Tenminste, zo is het normaal gesproken.

– DP: Het verschil met de MotoGP is dat het daar niet zo close eraan toe gaat omdat iedereen aan het pushen is. Toch zijn de verschillen klein omdat je soms niet voluit wilt gaan om de banden te sparen; dan ga je pas aan het einde vol pushen. Dus als je snel genoeg bent om voorin te starten, kun je aan het begin van de race de zaken nog controleren. Maar de laatste zes-zeven ronden doet dat er niet meer toe omdat iedereen erop gebrand is om te ontsnappen. Dat vergroot de kans op een crash, maar voor dat het zover komt, probeert iedereen zijn eigen race te controleren, zonder dus teveel risico te nemen.

Product images

Augusto Fernandez & Bo Bendsneyder

Augusto Fernandez & Bo Bendsneyder

About this page

Zijn er voor jullie grenzen aan agressief gedrag dat je bij close racing om je heen ziet, vooral in de laatste ronden?

– JM: Ik houd er niet van agressief te rijden, wil liever clean blijven rijden, maar in Moto3 is dit moeilijk met al die rijders om je heen die je zomaar kunnen raken. Meestal gebeurt dat met jonge rijders die nog moeten uitzoeken wat de beste manier van racen is voor een goed resultaat. Het is normaal dat je elkaar raakt in Moto3; ik vind het maar niks, maar het gebeurt.

– AF: Op een bepaalde manier gebeurt dat ook zo in Moto2. Dat je mekaar raakt is ‘part of the game’, zolang het niet met opzet gebeurt. Wanneer je geraakt wordt, denk je nog ‘nou ja, vooruit’, maar als een agressieve rijder het doet, moet je erop voorbereid zijn. Dat betekent dat je soms zelf ook agressiever moet zijn om hem te passeren, hoewel dat ook weer niet hoeft te betekenen dat je elkaar moet raken.

– BB: Voor mijn gevoel gebeurde dit vaker in Moto3, ook omdat de groepen normaal gesproken groter zijn. In een paar bochten kun je zomaar tien rijders voorbij zijn, terwijl je in Moto2 in kleinere groepen rijdt, waardoor je je op minder rijders hoeft te focussen.

– DP: In het verleden heb ik hier nogal wat problemen mee gehad, haha. En ik denk ook dat ik de vaakst bestrafte rijder ben van de laatste vijf jaar MotoGP. In de safety commission hebben we er vaak over gesproken met andere rijders; je moet bespreekbaar maken wat wel en niet toegestaan is op basis van data. Maar omdat ieder ongeluk anders is, moet dit een op een besproken worden met de safety commission. Je kunt een rijder raken, maar niet zijn race op het spel zetten; voor mij ligt daar de grens.

About this page

Voor een aantal van jullie liggen de te verwachten resultaten dit seizoen een stuk hoger, hetzij door jullie extra ervaring of door het team waar je in verblijft. Hoe ga je met die druk om?

– LDP: Ik voel juist minder druk omdat ik in hetzelfde team zit waar ik in 2018 prima resultaten in behaalde. Dus ik weet wat ik kan en wat me te wachten staat. Vorig jaar belandde ik in een topteam; ik heb mezelf zelfs afgevraagd of ik wel snel genoeg voor hun zou zijn, maar inmiddels weet ik dat ik het wel degelijk ben.

– JM: Voor mij is er niets veranderd sinds vorig seizoen, dus blijf ik hard werken bij hetzelfde team voor het betere resultaat. Vorig jaar was mijn eerste seizoen en had ik pech met crashes en blessures, maar iedere keer dat ik terugkwam ging ik er weer volledig voor. 2019 is niet anders.

– DP: Voor mij is 2019 het jaar waar ik me nergens meer achter kan verschuilen. Het is natuurlijk een geweldige gelegenheid om als fabrieksrijder te kunnen optreden, waar ik voorheen altijd moest vechten tegen fabrieksfietsen of sterke rijders in satelliet-teams. Nu zijn er geen excuses meer.

Ik heb me altijd afgevraagd of ik een betere rijder zou zijn op een fabrieksmotor; nou, dit jaar krijg ik het antwoord. Natuurlijk moet ik resultaten neerzetten, maar niemand vraagt me om het kampioenschap in de wacht te slepen. Ik moet gewoon altijd kunnen vechten voor de top vijf of het podium, iedere race weer.

Intro text

Voor mij is 2019 het jaar waar ik me nergens meer achter kan verschuilen. […] Ik heb me altijd afgevraagd of ik een betere rijder zou zijn op een fabrieksmotor; nou, dit jaar krijg ik het antwoord.

Intro text

~ Danilo Petrucci

Product images

Lorenzo Dalla Porta

About this page

Laatste vraag: seizoen 2019. Wanneer zijn jullie tevreden met dit jaar?

– BB: Als ik een vaste klant ben in de top 15, dus regelmatig in de punten rijd en soms tegen, of in, de top tien finish.

– AF: Mijn seizoen zou geslaagd zijn met een paar podia dit jaar. (Lachend) En waarom niet met een zege erbij?

– LDP: Ik ga voor het kampioenschap.

– JM: Voor mij is het belangrijk om mezelf verder te ontwikkelen en altijd in de top 10 te eindigen, soms in de top 5. Als ik me daarop focus, zien we wel wat er gaat gebeuren… En iedere race mijn teamgenoot verslaan, hij is altijd mijn eerste slachtoffer!

– DP: Vorig jaar glipte de kans om vijfde te eindigen in het kampioenschap in de laatste race tussen mijn vingers vandaan, dus zal dat het doel voor dit seizoen zijn. Mij maakt het niet uit dat ik maar een contract voor een jaar heb; ik moet gewoon presteren zoals ik ieder jaar doe. Natuurlijk wil ik door na dit seizoen, maar laten we eerst seizoen 2019 afwachten.

Highlights

We Want to Inspire People to Ride

VOLG ONZE
REV’IT! RIJDERS

REVIT_RACING


Nu je wat inzage hebt gekregen in het waarom en hoe van onze rijders, geven we je graag de gelegenheid hun vorderingen te volgen via onze speciale REV’IT! Racing Instagram pagina.