<b>We Want Adventure:</b> Rijden door Oost-Afrika Deel 2

We Want Adventure: Rijden door Oost-Afrika Deel 2

De weinige reisplannen die ons duo in gedachten had, verliepen niet helemaal volgens verwachting. Maar nieuwe avonturen lieten onderweg niet lang op zich wachten.
05-18-2020
Adventure

Article

Mandy & Pieter AKA
We Want Adventure
#REVITRIDERS

We Want Adventure Is een project dat in het leven is geroepen door Mandy & Pieter en gaat over de drie dingen waar ze verslingerd aan zijn: reizen, fotografie en motoren. Het liefste alle drie gecombineerd. Mandy is een internationaal opererende freelance fotografe met als specialiteiten bruids- en commerciële fotografie. Pieter werkt als retail manager bij de REV’IT! dealer ‘MotorKledingCenter’.

WEBSITE | FACEBOOK | INSTAGRAM

Mandy & Pieter

Product images

We Want Adventure 1
We Want Adventure 2
We Want Adventure 4
We Want Adventure 3

Intro text

HET AVONTUURGAAT DOOR…

About this page

Tijdens onze reis door Centraal Afrika zouden we uiteindelijk verdwaald raken in het oosten van Oeganda (zie onze vorige blog). Dat we onze reis toch konden vervolgens was te danken aan – opnieuw – een opeenstapeling van toevallige omstandigheden. Dat is juist de lol van het reizen met twee oude motoren.

Het reizen wordt nog extra feestelijk wanneer je zonder al teveel vooraf gemaakte plannen rondtrekt in een land waar de mensen van dag op dag leven. We hadden inmiddels luipaarden, leeuwen en olifanten overleefd; maar zouden we ook de strijdende stammen van oostelijk Oeganda en Kenia overleven?

Product images

We Want Adventure 5

Product images

We Want Adventure 6

Product images

We Want Adventure 7

About this page

VAN WEST NAAR OOST 

Vanuit de nationale natuurparken van oostelijk Oeganda richtten we ons kompas naar Karamoja. Eenmaal terug in Kampala, waar we onze motoren hadden gehuurd, liepen we toevallig Theo Vos tegen het lijf, een Nederlander met Oegandese roots die het reisbureau Kara-Tunga bestiert. Theo nodigde ons uit om naar Karamoja te komen door in geuren en kleuren te vertellen over de avontuurlijke mogelijkheden, off-road paden, cultuur en de fraaie natuur. We raakten helemaal verlekkerd, zeker in combinatie met het gebrek aan toeristen in dat gebied.

Na een lange periode van gewapende conflicten en isolatie begint Karamoja nu langzaam zich open te stellen voor de rest van de wereld. Door de jaren van isolatie is dit gebied grotendeels verstoken gebleven van invloed van buitenaf, wat het een unieke plek maakt. De lokale bewoners bestaan hoofdzakelijk uit nomaden en gaan door het leven onder de naam Karamajong. De overigen voorzien in hun behoeften met de jacht en kruimelwerk. Door de betrekkelijke rust in de afgelopen jaren is het toerisme in dit deel van Oeganda toegenomen. Vanuit alle uithoeken van de wereld beginnen mensen deze regio te ontdekken. Naar onze ervaring zorgt dat voor een regelrechte clash van culturen. We denken dat Kara-Tunga daarbij fantastisch werk verricht op het gebied van duurzaam toerisme. Volgens Theo zouden we wel eens een van de eerste kunnen zijn die Karamoja per motor ontdekken.

Highlights

We Want Adventure 8
In zekere zin treffen twee van elkaar vervreemde stammen elkaar gewoon langs de kant van de weg.

About this page

KARAMOJA

Met alle ritsen van onze jacks wagenwijd open gesperd, worden we door een sterke rugwind over de ongeplaveide vlakke wegen van Karamoja geblazen. Het weelderige groen van Oeganda transformeert zich al snel tot bruin zand. Hier en daar hangen stofwolken boven de uitgestrekte savanne. In de verte wordt het vlakke aardoppervlak onderbroken door de tekening van bergen. Donkere wolken pakken zich samen boven deze markeerpunten en donder rommelt in de verte. Af en toe rijden we door kleine dorpjes met stenen huizen, verderop zien we houten hutjes. Soms stuitten we op een kudde koeien, begeleid door kinderen met stokken. Dit verlaten gebied oogt op het eerste gezicht vriendelijk. Maar tegelijkertijd voel je de dreiging.

Tijdens onze dagen in Karamoja liggen we geregeld in katzwijm om zoveel natuurschoon en vriendelijkheid van de bevolking. Slapen doen we samen met de mannen die het vee bewaken in de ‘Kraal’. We dansen met de imkers van de Tepeth-stam. Op de plaatselijke veemarkt van Kotido leren we een hoop over de prijs van vee. En aan het kampvuur, begeleid met een lokale soort van bier, horen we ook hoeveel koeien betaald moeten worden als bruidsschat. 

De Karamajong kennen een rijke cultuur die ze met trots dragen; rijkdom wordt afgemeten aan de hoeveelheid vee. Littekens op het gezicht zijn een vorm van tatoeage voor ze; ze worden aangebracht bij Karamajong vrouwen om esthetische redenen, en om de mannen hun sterkte te tonen. Een litteken op een mannengezicht is het bewijs voor de moord op een ander persoon. Zoals we al zeiden, we hebben hier te maken met strijders. De mensen hier beschermen hun vee of overvallen andere clans om vee afhandig te maken.

De halfnaakte jongen die over de savanne zwerft met een pijl en boog, zoekend naar zijn avondeten, ziet er voor ons even opzienbarend uit als wij er voor hem uitzien. Wie zijn toch die figuren op overbeladen motoren die bij 35 graden Celsius van top tot teen gehuld zijn in motorkleding? In zekere zin treffen twee van elkaar vervreemde stammen elkaar gewoon langs de kant van de weg. Soms voelen we ons verder weg van huis als maar mogelijk, maar tegelijkertijd zorgde hun gastvrijheid ervoor dat we ons toch thuis voelden. 

Product images

We Want Adventure 11

Product images

We Want Adventure 9

About this page

KENIA

Het is maar goed dat we de foto’s nog hebben, want achteraf bezien hebben we geen bewijs dat we een week in Kenia zijn geweest. De grensovergang bestaat uit niets meer dan een bamboe hut met een eenzame soldaat erin. Hij bekeek ons even, schreef iets in een groot boek en liet ons gewoon door. Het grensgebied was bergachtig met uitdagende, steile hellingen en afdalingen. De bochtige bergwegen maakten langzaam plaats voor een immens berglandschap. In een klein dorp legden we aan bij een politiebureau, ons eerste checkpoint in Kenia. Nadat ze ons paspoort ingezien hadden, lieten ze ons door. Langzaam maar zeker reden we de woestijn in en veranderde onze ‘weg’ in een brede, droge rivierbedding.

De nacht begon in te vallen. De dag kwam ten einde en we leken te weinig water en voedsel over te hebben; Keniaans geld hadden we niet. In de paar dorpjes die we doorkruisten wilden ze geen Oegandees geld aannemen. In het losse zand viel er geen enkele vorm van weg te ontdekken, hooguit een wirwar van honderden paden, als ware het een grasland. Het was inmiddels donker en we hadden nog een lange weg te gaan naar de volgende stad met een hotel. We hadden deze lange dag al met het nodige rekening gehouden, maar niet met motorische problemen. 

Product images

We Want Adventure 10

Product images

We Want Adventure 12

About this page

HOBBELS OP DE WEG…

Zonder enige reden hield Pieters motor er gewoon mee op. Hij bekeek het motorblok met het flitslicht van zijn mobiele telefoon, maar vreemd genoeg leverde dat niets op. Ondertussen hadden zich een aantal Keniaanse mannen verzameld die ons in het holst van de nacht op een hele vriendelijke manier een helpende hand probeerden te bieden. Ik begon me toch wat zorgen te maken; we stonden nu eenmaal in het stikkedonker in de middle of nowhere met een aantal Kenianen die naar alcohol roken. Maar voordat we onze gedachten teveel op hol lieten slaan, probeerden we het positieve van deze situatie in te zien.

Enkele ogenblikken later verschenen koplampen vanuit de verte, afkomstig van een 4x4 ambulance. De vriendelijk chauffeur wilde ons graag uit de brand helpen. Met een touw bonden we de motor achter de Jeep, maar toen de auto in beweging kwam, zwaaide de Honda XR van links naar rechts door het rulle zand. Dat werkte dus niet. Vervolgens probeerde een boda (een lichte taximotorfiets) onze defecte tweewieler voort te trekken. Dat ging gelukkig een stuk beter en met de koplampen van de Jeep achter ons hadden we ook nog extra zicht. Over de laatste veertig kilometer deden we twee uur en uitgeput en hongerig bereikten we het hotel. Gelukkig was de kok bereid om een vis voor ons te bakken die hij serveerde met patat en frisdrank. Lang leve Coca-Cola!

Highlights

We Want Adventure 13

About this page

NIEUWE ONTDEKKINGEN

Na een week in Turkana kwamen we erachter dat we stempels in onze paspoorten nodig hadden en we de juiste verzekering voor de motoren moesten afsluiten. Turkana is een afgelegen deel van Kenia en we kwamen tot de ontdekking dat we in de hele provincie geen van deze dingen zouden kunnen regelen. Om het papierwerk in de grote stad of aan een officiële grenspost te kunnen regelen, zouden we twee dagen zuidwaarts moeten rijden. We twijfelden. Omdat we toch al in Kenia verbleven zonder de juist paperassen, zouden ze het ons bij onze aanmelding misschien alleen maar lastig of nog lastiger kunnen maken.

Bovendien zou het ons aardig wat tijd en geld kosten. Daarom besloten we dezelfde weg terug naar Oeganda te rijden. Maar nu vertrokken we op tijd, met tassen vol bananen, koekjes en water. Aan het einde van de middag kwamen we opnieuw aan bij het hutje met de soldaat. Hij bekeek ons en vroeg of we wat geld voor hem over hadden. We schudden ons hoofd. ‘Koekjes dan?’, vroeg hij vervolgens. We overhandigden hem al onze biscuits en reden het resterende stuk naar Moroto. Na een paar dagen lieten we ook dat achter ons om langzaam naar Kampala door te stomen, waar we de motoren inleverden.

Product images

We Want Adventure 14

About this page

WE KOMEN TERUG!

Ons eerste contact met Afrika was ronduit verbluffend en geeft ons genoeg reden om meer te verlangen. Hoewel we aankwamen zonder verwachtingen, hadden we uiteraard wel een idee van Afrika. Zo’n bepaald beeld, zonder precies te weten hoe dat er concreet uitziet. Vooraf hadden we niet kunnen vermoeden dat we zo onder de indruk zouden zijn van de natuurparken. We kwamen voor de cultuur en het avontuur, maar off-road rijden met uitzicht op olifanten en giraffen die de weg oversteken is werkelijk waanzinnig mooi en om sprakeloos van te worden.

We kunnen Oeganda dan ook absoluut aanraden. De mensen zijn er bijzonder vriendelijk, ze spreken zeer goed Engels en wil je meer dan de standaard toeristische attracties, dan is er zoveel meer te ontdekken. Het ‘Land of the free’, zoals onze gastvrouw in Rwanda dit veelzijdige land omschreef; het is niet alleen absoluut waar, ook biedt het land alles wat een avontuurlijke rijder zich maar kan wensen. We kunnen niet wachten om terug te keren en meer van Afrika te ontdekken.

Highlights

We Want Adventure 17

REVIT_ADVENTURE


Volg ons en laat je inspireren door REV'IT! Avonturiers tijdens hun reizen over de hele wereld.