INTO THE WILD: <b>HET REV’IT! ADV VROUWENTEAM IN BRITISH COLUMBIA </b>

INTO THE WILD: HET REV’IT! ADV VROUWENTEAM IN BRITISH COLUMBIA

Samen met MVM Adventures reed het REV’IT! ADV Vrouwenteam een vloot KTM’s 1090 de wildernis van de Canadese Rocky Mountains in om er de grootsheid en schoonheid van British Columbia te ontdekken. Herleef deze reis door de ogen van de teamleden.
10-30-2019
Adventure

Product images

Intro text

HET REV’IT! VROUWENTEAM#REVITWOMENSTEAM

About this page

Vanaf 2017 heeft het REV’IT! Women’s ADV Team een constante rol gespeeld in zowel onze product-testen als het representeren van REV’IT! in de ADV community, waarbij ieder teamlid haar eigen interpretatie gaf aan het fenomeen ‘adventure riding’, uiteenlopend van onverhard afzien door ruig terrein of kilometers vretende dagtrips tot aan off-road rijden over bospaden. In 2019 sloten we ons aan bij.

In 2019 sloten we ons aan bij MVM Adventures om ons team eens door de wildernis van de Canadese Rocky Mountains te sturen. Lees verder over deze expeditie uit de eerste hand.

Product images

image alt text
image alt text
image alt text
image alt text
image alt text

Intro text

DAG 1: DIKKE MACHINES, DIKKE PRET

About this page

– KATELYN: ‘Het was vijf uur ’s ochtends in Vancouver, British Columbia. De slaapachterstand waar ieder van ons onder gebukt ging, werd weggespoeld met een rondgaande pot koffie. Ook verdrongen we de slaap door de opwinding dat we luttele uren later gezamenlijk op de motor het hele weekend lang het fraaie British Columbia zouden ontdekken.

We werden vergezeld door Matt, onze toergids en tevens eigenaar van MVM Adventures, en zetten koers naar Squamish, BC, waar Erika, Amelia en Jenna de motoren voor dit avontuurlijke weekend zouden oppikken.

Kris en ik waren met onze eigen motoren gekomen terwijl de andere meiden machines zouden gebruiken uit de MVM-vloot; twee KTM’s 1090 en een 790. De afmetingen van de machines kwamen nogal intimiderend op sommigen van ons over, maar met een grote grijns en oneindig zelfvertrouwen zwaaiden de meiden hun rechterbeen over het zadel voor een paar proefrondjes om zodoende de motoren enigszins te leren kennen. Voor we het in de gaten hadden, waren we al onderweg.

Product images

image alt text

About this page

We lieten Squamish achter ons en trokken noordwaarts over bochtige doorgaande wegen. Gouden herfstbladeren dwarrelden over ons heen tijdens onze bestorming van de bergen, waarbij we langs groene gletsjermeren en weiden slingerden, omgeven door enorme bergpieken.

Vlak voordat we het verharde verruilden voor de spectaculaire off-road wegen van British Columbia, hielden we een pauze om alles in ons op te nemen en te genieten van de eerste van vele uitzichtpunten op beren. We beseften maar al te goed dat als het verharde traject al zo’n genot was om te rijden, ons nog een hoop moois te wachten stond. In Pemberton doken we het onverharde in en begonnen we de grindweggetjes te beklimmen voor nog meer spectaculaire uitzichten.

Highlights

image alt text

About this page

– AMELIA: Na het off-road deel van Pemberton naar Gold Bridge wonnen degenen op de geleende motoren uit de MVM Adventures collectie zichtbaar aan zelfvertrouwen. Op een uitzichtpunt dat uitkijkt over Carpenter Lake, stelde onze onverschrokken toergids Matt het zojuist opgedane vertrouwen op de proef met de melding dat de erop volgende sectie van de route ons op een pad met twee sporen richting en over een berg zou voeren.

Met de gedachte dat drie van ons nog maar enkele uren eerder deze motoren hadden beklommen (letterlijk, gezien de astronomische zadelhoogtes waar de meesten van ons geen eerdere ervaring mee hadden), was dit besluit nogal een gewaagde zet van Matt. En eentje waar hij bijna nog lang spijt van zou hebben. Kort en krachtig herhaalde hij zijn zorgvuldige instructies (gas erop houden, niet stoppen en als de motor gaat, laat ‘m gaan) en stuurde ons een voor een het pad op, hijzelf op de bezemmotor.

Product images

image alt text

About this page

Omdat ik de hele dag al in het kielzog van Jenna had gereden, besloot ik dat opnieuw te doen over deze twee sporen. Mijn off-road ervaring mag dan aanzienlijk zijn, ik mis iedere onverharde ervaring op een zware machine als de 1090. Ik dacht dus haar rijlijnen en onze verbonden Sena’s te kunnen gebruiken om mezelf naar de top te werken.

Een goed plan. In theorie althans. Jenna praatte me bij over wat me op het pad te wachten stond en we waren allebei verrast hoe eenvoudig deze motor omgaat met losse, rotsige paden omhoog en hoe soepeltjes hij stuurt. Maar net voor het laatste zetje omhoog, waarschuwde Jenna me voor een omgevallen boom langs het pad. Te voorzichtig in het passeren van deze boom, mikte ik mijn voorband over grotere, los liggende keien. Toen ik de voorkant begon kwijt te raken, dacht ik deze op te vangen met meer gas dan ik op een off-road motor zou doen, maar begon om te kiepen. Bijna kon ik afscheid nemen van een in een ravijn stortende KTM, maar gelukkig bleef het voorwiel achter een eenzame boom hangen.

Product images

image alt text

About this page

Jammer genoeg bleef Jenna het pad oprijden en werd ik al snel ingehaald door Kately die – met de gedachte aan Matt’s mantra van ‘Niet stoppen, gewoon blijven rijden’ – het gas erop hield nadat ze mijn opgestoken duim had opgemerkt. Met mij was niets mis, maar de motor moest wel gered worden uit zijn benarde situatie. Omdat ik geen hulp in de buurt kon zien, besloot ik de motor centimeter voor centimeter over het pad terug te laten glijden. Voorwiel een stukje naar beneden, achterwiel een stukje naar beneden, voorwiel opnieuw een stukje, achterwiel opnieuw een… enzovoort. Tot ik het eindelijk voor elkaar kreeg om het beest weer op zijn wielen te zetten met mijn eigen koppige doorzettingsvermogen. 

Erika, Kris en Matt kwamen net op tijd in beeld om me hijgend en puffend het beest van een motor te zien beklimmen; de sleepsporen van de KTM had ik al weten weg te wissen. Pas toen Matt de foto’s onder ogen kreeg realiseerde hij zich wat voor narrow escape het was geweest dat de motor niet van het pad af zo de klif afgedonderd was.

Toen het gehijg en gepuf (van mij) en het algehele gegrijns (de anderen) begonnen af te nemen, gingen we van het tweespoors pad af om koers te zetten naar de Tyax Lodge, ons basiskamp voor de komende twee nachten. Terwijl de weerkaatsing van de zon de dichtstbijzijnde bergtop in een gouden gloed verlichtte, waren we wel toe aan koud bier. En aan avondeten, net zoals de jonge grizzlybeer die we op honderd afstand van de lodge nonchalant zagen snacken.

Zonder dat we het echt door hadden, fungeerde dit decor als perfecte weergave van British Columbia als geheel; beeldschoon, sereen en dodelijk. We konden niet wachten op wat de volgende dag zou brengen.

Highlights

image alt text

Intro text

DAG TWEE BEAUTY & DE BIJENSTEKEN

About this page

– ERIKA: ‘Zaterdagochtend begon met een legendarische zonsopgang die een voorbode zou zijn van een prachtige dag rijden. Nadat we vertrokken waren uit Tyax stuitten we op een zelden bereden weggetje langs een verbluffend aquamarijn gekleurd gletsjermeer. Mijn favoriete moment van de reis vond plaats bij het uitkomen van een bocht met de aanblik op de door de wolken priemende, opkomende zon die zijn zonnestralen over ons heen verspreidde. Even pauzeerden we om een moment van de schoonheid van de omgeving te genieten. Hier draait alles bij mij om: de tijd nemen om tussentijds te stoppen en te genieten van het avontuur.’

‘Het gaat niet altijd om de bestemming, maar om de reis en ik ben enorm dankbaar vier afwijkende mederijdsters te hebben om reizen mee te delen. Nadat we alle bochten afgewerkt hadden, gooiden we het anker uit voor ontbijt in Lillooet. Dit was niet zomaar een ontbijt, maar een eigenaardige bakkerij die verrukkelijk vers gebak serveerde. Koffie en gebak gaven ons de bodem om de volgende off-road sectie over bergwegen te lijf te gaan. We reden boerderijen en stroompjes voorbij, zagen onderweg zelfs een paar beren.’

Product images

image alt text

Product images

image alt text

About this page

– JENNA: ‘Nadat we gestopt waren om ons ingepakte ontbijt soldaat te maken, gingen we een voor een aan boord van de Big Bar Ferry. Matt had ons vooraf gewaarschuwd dat de kapitein doorging voor nogal een stuk chagrijn, dus lachten we in ons vuistje toen hij Matt opdrachten blafte over hoe de motoren geladen dienden te worden en naar mij sneerde waar ik moest staan. Matt had dus gelijk gehad; dit figuur zou geen enkele vorm van plezier op zijn boot tolereren. Eenmaal aan boord - nadat Aaron onze volgtruck op het dek achter ons geparkeerd had - begonnen we te varen over de Fraser rivier. Toen we aan de andere kant beland waren en probleemloos van de pont afgereden waren, nam ik de kop in de beklimming van de bergen.

De weg lag vol drek dus nam ik de haarspelbochten met de nodige omzichtigheid tot we een meer solide ondergrond onder de wielen hadden. Bovenop de bergtop werden we beloond met adembenemende vergezichten. We stopten op een oogverblindend fraai uitzichtpunt waar we enige foto’s namen voordat we onze weg vervolgden. Hadden we een tussenpauze genomen bij iedere fotogenieke plek, dan hebben we nu nog op onze motoren gezeten.

Product images

image alt text

Product images

image alt text

About this page

Ik liet Amelia voor om de kop te nemen en zo bleven we rijden, met geregelde tussenstops bij kruispunten om te kunnen hergroeperen. Op een bepaald punt reden we wat vee tegen het lijf dat midden op de weg stond, tot zowel afgrijzen als genoegen van Amelia. Over onze intercoms sommeerde ik haar voorzichtig en langzaam te blijven doorrijden en in geen geval te stoppen. Dat deed ze dus, maar niet zonder een jong koetje op te schrikken waardoor ze zowel zichzelf als de overige koeien de stuipen op het lijf joeg. Ik moest keihard lachen toen ik het zag gebeuren. Gelukkig huppelde het kalf een paar keer met alleen met de voorste hoeven en rende het van de weg af, waardoor we probleemloos onze weg konden vervolgen.

Onderweg hadden we tijdens een van onze tussenpauzes de bezemtruck de kans gegeven om voor ons uit te rijden. Toen we hem eenmaal weer achterop reden, zagen we Aaron een rotsblok van de weg duwen, zo de berg af. Aanvankelijk dachten we dat het een vriendelijke actie van hem was om de weg voor ons rotsvrij te maken, maar als snel begrepen we dat hij het grote kind in een speeltuin stond uit te hangen door het steeds harder neerstortende rotsblok na te staren. Met het team compleet rolden Matt en Aaron nog een rots de weg af zodat iedereen het schouwspel kon meebeleven. Zie het maar als een buitenschoolse activiteit tijdens onze toer; in ieder geval keken we onze ogen uit hoe het in de leegte stortende rotsblok in tweeën brak en uiteindelijk uit elkaar klapte in de diepte.

Product images

image alt text

About this page

Voor we verder reden namen we een korte pauze. We begonnen zo langzamerhand de effecten van een lange, opwindende dag te voelen, maar hadden nog een flinke terugweg te gaan naar de Tyax Lodge, dus besloten we minder vaak te stoppen en ons te concentreren op een terugkomst voor het invallen van de duisternis. Op een gegeven moment was de batterij van mijn intercom leeg en verloor ik het contact met Amelia. Ook voor haar kwam het dan ook als een verrassing toen ik plotseling in de remmen ging en naast de weg tot stilstand kwam. Iets had me rechts in de nek gestoken en ik voelde direct een hete, brandende pijn. Amelia zag de boosdoener die nog vast zat in mijn kraag en toonde me een dode wesp. Ik had het beest graag een goede beuk gegeven als ik daarvoor niet van mijn motor had moeten stappen, maar was uiteindelijk tevreden dat ‘ie gesneuveld was tijdens zijn aanval.

Uiteindelijk belandden we in Lillooet om daar de Lillooet Pioneer weg terug naar Carpenter Lake in te slaan die langs het schilderachtige gelijknamige meer loopt. Behalve wat snelle tussenstops in haarspeldbochten om foto’s te schieten, reden we stevig door naar de Tyax voordat de totale duisternis zou kunnen invallen. Een keer of drie-vier moesten we van het gas of stoppen om een hert de gelegenheid te geven de weg rustig over te steken.

Highlights

image alt text

Intro text

DAG DRIE:WAT DENK JE? MOTOREN!

About this page

– KRIS: Zondagochtend werd ik wakker met m’n nieuwe favoriete zin die Amelia dwars door de kamer fluisterde: “Kris, wat denk je? Motoren!” Nog nooit wisten vijf meiden zo snel hun spullen in te pakken, benieuwd als we waren naar een volgende dag rijden.

Een onverwachte wending in onze reis overkwam ons bij het ontbijt toen Amelia een piloot ontmoette van Blackcomb Helicopters die zijn interesse toonde in ons bezoek.  

Hij bleek ook adventure motoren te rijden en bood het hele team een vlucht aan in zijn helikopter. We waren voelbaar opgewonden toen we onze motoren op de landingsplek reden, een veiligheidsbriefing bijwoonden, onze gehoorbescherming in deden en aan boord klommen. Toen de helikopter opsteeg konden onze kreten van pure opwinding makkelijk wedijveren met het motorgeluid. Al snel keken we neer op dezelfde wegen die we de dag ervoor hadden afgelegd. Kon deze trip ooit nog beter worden?

Product images

image alt text

About this page

When we landed, Matt had worked out a plan to gas up at Aaron’s cabin nearby, instead of backtracking to gas. Waving goodbye to Jenna who had other plans for the day, we took off down the curvy gravel roads where the leaves had started displaying brilliant shades of yellow and orange, as if fall had arrived overnight. We had a bit of adventure as my 690 ran out of gas, and I got to test out my tow rope. Flying along forest roads with no engine was exhilarating, and Aaron’s cabin was heavenly retreat, where he made us tea and we warmed up from our chilly morning ride.

Our group divided for a bit, because Amelia and I were dying to check out the double track that climbed into the clouds and dropped quickly down to Carpenter Lake. Up, up, up our motorcycles carried us into the sky, and then quickly, we descended over rocks and deep gravel down toward the brilliant blue green of Carpenter Lake. The dense fog turned to wispy artful clouds, and the beauty stole our breath away.

Product images

image alt text
image alt text
image alt text
image alt text
image alt text

About this page

We reden onze favoriete weg langs Carpenter Lake dat bij ons afscheid fraaier leek te schitteren dan ooit. We keerden terug naar Lillooet om ons bij de rest van het team te voegen en stonden paraat om onze maag te vullen met gebakjes van Abundance Artisan Bakery. Helaas lazen we op een bordje dat de zaak gesloten was vanwege familieomstandigheden. Onze teleurstelling viel waarschijnlijk wel van onze gezichten te lezen door onze vizieren heen omdat de eigenaar ons gratis en voor niks een tas brood en gebak bij ons adres had afgeleverd. We hadden hem daar uitbundig voor bedankt en reden naar een volgende warme plek. Het zou een heerlijk voorgerecht blijken te zijn voor onze hartige lunch in het Lillooet Inn Restaurant.

Dit was het begin van het einde van onze reis; we hadden nog de heerlijke highway door een spectaculaire omgeving voor de wielen tot aan Vancouver, BC, maar droefheid wierp een smet over onze laatste gezamenlijke maaltijd. Een droefheid die hooguit licht aangelengd werd met de opgeklopte melk op onze hete chocolade. Ja, ons team weet wel hoe het maximaal moet genieten tot de laatste snik.

Het weer sloot zich naadloos aan bij het melancholische slot van deze verpletterende trip dankzij een mix van mist en regen. In een laatste oprisping van prachtige schoonheid verjoeg Canada de wolken en wuifde ons kortstondig toe met een zonnig vaarwel richting deze afgepeigerde maar voldane groep avonturiers. We namen met een bezwaard hart afscheid van onze geweldige toerleiders, niettemin verlangend naar de terugkeer naar onze families en vrienden om onze verhalen te delen.

Highlights

image alt text

BLIJF OP DE HOOGTE

REVIT_ADVENTURE


Volg ons en laat je inspireren door de REV’IT! Ambassadeurs tijdens hun reizen in alle uithoeken van de wereld.

#REVITWOMENSTEAM